فرارو- وقتی هیچ چیزی سر جای خودش نباشد به جای 8 ساعت کار و 8 ساعت استراحت، 10 ساعت استراحت می‌کنی و چند ساعت وقت هدر می‌دهی که مثلاً در حال تفریح هستی. باقی ساعات هم یا در راه‌ها و ترافیک معطل می‌شوی و یا باید به کارهای دیگر از قبیل خرید رفتن، خوردن و غیره مشغول باشی. در این بین اگر فرصتی باقی بود شاید به کار هم فکر کنی. کاری که کیفیت خوب یا بد آن تحت تأثیر اقتصاد دولتی رنگ باخته است و در هر حال می‌توانی مطمئن باشی که درآمد آن کفاف هزینه‌هایت را نخواهد داد.

به گزارش سرویس اجتماعی فرارو؛ نتایج یک تحقیق نشان داده است که ایرانی‌ها روزانه حدوداً 9 ساعت و نیم در حال استراحت‌اند و بیش از 4 ساعت را صرف اوقات فراغت و تفریح می‌کنند. تمام کارها اعم از کارهای درآمدزا، کارهای منزل و خرید روی هم 6 ساعت و 40 دقیقه از وقت مردم کشور را به خود اختصاص می‌دهد. 1 ساعت و 38 دقیقه هم صرف خوردن و آشامیدن، سیگار کشیدن و سایر مصارف می‌شود. ایرانی‌ها همچنین بیش از 1 ساعت را در تردد می‌گذرانند و حدود 50 دقیقه عبادت می‌کنند. 

کیفیت زندگی
چندین سال پیش، تعدادی از کشورهای پیشرفته جهان، الگویی را طرح‌ریزی کردند و آن را «افزایش کیفیت زندگی» نام نهادند. این طرح نوعی تعادل بین کار، استراحت و تفریح مردم ایجاد می‌کرد. به این ترتیب که به هر کدام از آن‌ها 8 ساعت اختصاص می‌یافت.

اجرای این طرح نیاز به زیرساخت‌های قدرتمند اقتصادی داشت که در کشورهایی همچون تورنتو، ونکوور، زوریخ و چندین شهر دیگر، صورت گرفت. پس از مدتی علاوه بر تعادل بین ساعات کار، استراحت و تفریح، تناسبی نیز بین درآمد و هزینه‌های مردم ایجاد شد. هرچند این واقعه هیچ‌گاه به طور کامل تحقق نیافت ولی بنابر گزارشات بسیار به بهبود کیفیت زندگی مردم کمک نمود.

طی سال‌های 2001 تا 2010 میلادی، امتیاز مردم ایران از لحاظ شاخص کیفیت زندگی، بین 45 تا 49 بوده است؛ با این حال به دلیل رشد کند این شاخص، کیفیت زندگی در مقایسه با دیگر کشورهای جهان، افت کرده است.

کار بی کیفیت
از جمله دلایلی که رشد شاخص کیفیت زندگی در کشور را با کندی مواجه ساخته است، ساعات کار مفید است که در ایران بسیار پایین است. بر اساس نظر یک کارشناس مسایل اجتماعی کارمندان اداره‌های دولتی ایران تنها توانسته‌اند در خاورمیانه از کویت و عربستان بیشتر کار کنند.

میزان کار مفید در ایران هم‌اکنون 6 تا 7 ساعت در هفته است و حتی در بخش خصوصی نیز کار روزانه، چندان تعریفی ندارد. البته این افت کاری در ماه‌های تابستان و ماه‌های مناسبتی، شدت بیش‌تری می‌گیرد.

آسیب‌شناسی اقتصادی تنها روشی است که در پرتو آن می‌توان به بهبود فرهنگ کار و میزان ساعات کاری مفید، امیدوار بود. برای این منظور باید برنامه‌ریزی دقیق و اساسی در بازار کار کشور، صورت گیرد. حسین‌علی راشد در این مورد می‌گوید: «در بازار ایران کارفرمای بزرگ، دولت است و نقش آن با هیبتی سیاسی بر همه کنش‌های اقتصادی سایه ‌انداخته است.»

فرق استراحت با تنبلی
فراغت و فرهنگ از دیگر شاخصه‌های کیفیت زندگی در یک کشور است. حال آن که به اذعان بسیاری از اهل فن، فرهنگ تنبلی یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های ناپسند ایرانیان است. به طوری که بر اساس تحقیقات تنها کشورهای عربی و آفریقایی بیش از ایرانیان دچار تنبلی هستند.

بسیاری از تحلیل‌گران از این پدیده به عنوان یک آفت در سیر تاریخ ایران یاد می‌کنند. به عقیده امان‌الله قرایی، جامعه‌شناس و استاد دانشگاه، فراگیر بودن تنبلی در ایران ریشه فرهنگی دارد؛ چرا که ایرانیان معتقدند کار کردن درخور شایستگان نیست. وی همچنین تنبلی را یکی از دستاوردهای اقتصاد دولتی می‌داند.

پشتیبانی از تعطیلات و ساعات کاری کم
از آغاز دولت نهم، کشور با مسائلی از قبیل کاهش ساعات کار ادارات با نظر رئیس‌جمهور، و حتی تعطیلی یک یا چند روزه کشور به دلایل مختلف مواجه بود.

رئیس‌جمهور بارها و بارها از تعطیلی افزایش تعطیلات رسمی کشور قاطعانه دفاع کرده و مخالفان این طرح را متهم کرده است که گردشگاه‌ها و مکان‌های تفریحی کشور برایشان تکراری شده و برای داشتن تعطیلات بیشتر و متنوع‌تر به خارج از کشور سفر می‌کنند.

این در حالی است که میزان زیاد تعطیلات بدون زیرساخت‌های درست، هیچ تأثیری در کیفیت زندگی مردم ندارد و بالعکس تعطیلات بیش از حد و حساب نشده بر شاخص‌های این سنجش تأثیر منفی می‌گذارد.

از سوی دیگر کارشناسان می‌گویند، زمانی که هزینه‌های زندگی تناسب منطقی با درآمدها ندارد و الگوهای بین‌المللی در این خصوص رعایت نمی‌شوند، نه می‌توان زندگی را به شاخص‌های کیفیت نزدیک کرد و نه می‌شود مردم را به دلیل بی‌انگیزه بودن در کار و هدر دادن ساعات عمر، سرزنش نمود.

در خیابان که راه می روی آستین های کوتاه مانتو ها بیش از نازکی و کوتاهی خودشان به چشم می آیند؛ چه آنها که مشکلشان را با پوشیدن ساق دست حل کرده اند و چه آنهایی که دستهایشان را به تماشا گذاشته اند. در این میان عده ای گرمای تابستان را بهانه می کنند و برخی نبود مانتوی مناسب را.

 راحله 26 ساله و دانشجوست. او می گوید: پیدا نکردن مانتوی مناسب مشکل دیروز و امروز نیست، ربطی هم به فصل ندارد. همیشه باید برای پیدا کردن مانتوی مناسب تمام مراکز خرید را زیر و رو کنیم، تازه آن وقت هم معلوم نیست چیز بدرد بخوری پیدا کنیم یا نه.
 

سیاوش فروشنده یکی از مانتو فروشی های میدان هفت تیر معتقد است: اگر مدت کوتاهی کسانی که از وضعیت پوشش ناراحتند اعتراض خود را با امتناع از خرید اعلام کند، فروشندگان هم به فکر چاره می افتند.

فاطمه 47 ساله که شاهد گفتگوی ماست مخالفتش را با وی این طور ابراز می کند که مردم نمی توانند مانتو نپوشند، به همین خاطر هم مجبورند همین چیز هایی که عرضه می شود را بخرند و بعد خودشان کمی آن را دستکاری کنند.

محمد هاشمی در مصاحبه با ماهنامه مدیریت ارتباطات در مورد نحوه عملکرد صدا و سیما، حساسیت امام در مورد حفظ حریم خصوصی و حضور آیت​الله هاشمی در عرصه سیاست نکاتی را عنوان کرده است که گزیده آن را در ادامه می​خوانید:

*روزی خود آقای خاتمی تماس گرفتند و گفتند که شما مدارک و طرحتان را برای مدیریت صداوسیما بفرستید. گفتم من عرض کردم که بنا ندارم همکاری کنم و چیزی هم ندارم بفرستم. بعد از این تماس تلفنی، اخوی ما تماس گرفتند. ایشان به من گفتند محمد! تو جواب منفی دادی؟ گفتم بله. گفتند چرا؟ گفتم خب، علاقه ندارم. گفتند نه، اگر شما همکاری نکنید می‌گویند هاشمی‌ها کارشکنی کردند. پس شما بپذیر. من هم گفتم شما برای من ولی هستید، هر دستوری بدهید من می‌پذیرم.

 *صداوسیما شرکت سهامی نیست که مثلاً قوه قضاییه بگوید یک سومش مال من است. یک قوه مجاز نیست از صداوسیما علیه یک قوه دیگر استفاده کند. اینها همه فرمایشات امام در مورد صداوسیماست. یا در مورد مسائل شرعی امام حدود بسیار روشنی را گذاشته‌اند، مثلاً فرض کنید حتی در گفتارهای رادیویی که ما سؤال می‌کردیم اگر زن و مرد یا دختر و پسر بنشینند با هم حرف بزنند، حکمش چیست؟ می‌فرمودند اگر اینها تحریک‌آمیز صحبت نکنند، اشکالی ندارد ولی اگر این گفت‌وگو، گفت‌وگوی تحریک‌آمیزی باشد، خلاف شرع است یا در مورد موسیقی‌ها می‌فرمودند اگر متناسب با مجالس لهو و لعب باشد، حرام است. هر قدر هم می‌گفتیم شما مصداق تعیین کنید، می‌فرمودند علما حکم را می‌گویند، متخصصین باید تعیین مصداق کنند. امام مصداق نمی‌گفتند، موردی می‌گفتند. یا در مورد پوشش و مسائل مختلف، مطالب زیادی را من در این 8 سال از حضرت امام دارم و اصولاً مبنای مدیریت ما هم در صداوسیما، عمده‌اش نظراتی بود که از امام داشتیم، چون هنوز قوانین به این شکل مدون نشده بود، مرزها خیلی مشخص نبود.

*در خصوص حفظ حریم خصوصی و حیثیت افراد، امام فوق‌العاده حساس بودند. یک هیأت هشت نفره از جنبش عدم تعهد همان سال‌های اول جنگ برای میانجیگری جنگ به تهران آمده بودند. یکی از اعضای این هیأت، ضیاءالحق، رئیس‌جمهور پاکستان بود. رادیو در یک گفتار رادیویی ضیاءالحق را «ضیاءالباطل» خطاب کرد. امام برافروختند و گفتند شما مهمان دعوت می‌کنید که به او توهین کنید؟ ببینید اینها ملاک‌هایی بودند یا مثلاً وقتی که پرچم آمریکا را سپاه یا نیروهای نظامی روی زمین نقاشی کرده بودند و روی آن رژه می‌رفتند یا در بعضی مراسم می‌سوزاند و سیما تصویر آن را می‌گرفت و پخش می‌کرد، امام به ما اعتراض کردند و فرمودند که پرچم نماد ملت است، ما به ملت کاری نداریم، ما با دولت آمریکا در تعارض هستیم و جنگ داریم. با ملت آمریکا که جنگی نداریم، چرا شما احساسات ملت آمریکا را جریحه‌‌دار می‌کنید؟ دیگر این را نشان ندهید.

* اگر بخواهیم با محک ارزش‌هایی که امام تبیین کرده‌اند و اکثراً هم مکتوب هست و سوابقش در سازمان وجود دارد، صداوسیمای امروز را ارزیابی کنیم، به نظر من صداوسیما امروز رسانه ملی نیست، یک رسانه جناحی است، کاملاً وابسته به یک جناح است و رسانه‌ای نیست که حیثیت و آبروی افراد را رعایت کند، یعنی رسانه عمومی نیست. صداوسیما اینها را زیر پا گذاشته و به آن اصلاً عمل نمی‌کند. صداوسیما رسانه‌ای نیست که ضوابط شرعی را رعایت کند، یعنی از آن دانشگاه عمومی سراسری چیزی باقی نمانده است؛ فقط کلمه «سراسری» باقی مانده که آن هم پوشش سراسری دارد؛ دیگر نه عمومی است و نه دانشگاه. بدآموزی هم بسیار دارد. بعضی از برنامه‌ها فاجعه است و هتک حرمت حیثیت و آبروی جامعه، بزرگان، کوچکان، اشخاص، گروه‌ها و سازمان‌ها را می‌کند و هیچ فرصتی هم به آنها نمی‌دهد که از خودشان دفاع کنند، در حالی که یکی از تأکیدات امام که مصوبه هم دارد این است که اگر کسی مورد ظلم قرار گرفت و هتک حرمت شد، باید از او اعاده حیثیت شود و به خودش هم اجازه داده شود بیاید و از خودش دفاع کند.

* آقای هاشمی شخصیتی است که هم دوست دارد و هم دشمن. یعنی نمی‌شود ما فکر کنیم آقای هاشمی نه دوست دارد نه دشمن، یا دوست دارد، دشمن ندارد یا بالعکس. خب، دوستانش علاقه‌مند هستند آقای هاشمی در حد توانایی‌هایی که دارد، در کنار انقلاب باشد و کمک کند. دشمنانش هم همیشه می‌خواستند آقای هاشمی را حذف کنند. بارها هم تلاش کردند حذف فیزیکی کنند اما موفق نشدند. در همان روزهای اول انقلاب آقای هاشمی شاید جزو دو یا سومین نفراتی بود که مورد سوء قصد قرار گرفت. وقتی نتوانستند حذف فیزیکی کنند، حذف شخصیتی می‌کنند. این پدیده‌ تازه‌ای نیست و از آن زمان شروع شده و همچنان ادامه دارد. الان دشمنان آقای هاشمی می‌خواهند آقای هاشمی وجود خارجی نداشته باشد.

* من معاون سیاسی شهیدرجایی در زمان نخست‌وزیری ایشان بودم. آن زمان شهید رجایی و آقای بنی‌صدر که رئیس‌جمهور بود، بر سر تعیین هشت وزیر از جمله وزیر امور خارجه اختلاف نظر داشتند و به نتیجه‌ای نمی‌رسیدند. دفتر کار من و شهید رجایی کنار هم بود. در همان ایام شهید رجایی به اتاق من آمدند و گفتند بیا برویم بیرون. پرسیدم کجا برویم؟ گفتند «سرچشمه». آن زمان محل حزب در خیابان سرچشمه بود. در مسیر رفتن مشغول صحبت شدیم و یک وقتی دیدم در میدان آرژانتین هستیم. پرسیدم مگر قرار نبود به سرچشمه برویم؟ به جماران اشاره کردند و گفتند «سرچشمه» آنجاست. در جماران خدمت امام رسیدیم. شهید رجایی در حضور امام(ره) از من درخواست کردند مسؤولیت وزارت امور خارجه را بپذیرم. من قبول نکردم و گفتم نمی‌خواهم وزیر شوم. امام(ره) از شهید رجایی پرسیدند شما قبل از این جلسه با ایشان صحبت نکرده بودید؟ شهید رجایی گفت نه و می‌خواستم در حضور شما به ایشان پیشنهاد بدهم. من قبول نکردم اما در حضور امام قول دادم کمک کنم و پس از آن تا تعیین وزیر، سرپرست وزیر امور خارجه بودم.

اخیرا" یكی از روحانیون حامی بصیرت اززبان مردم علیه آیت اله ..هاشمی رفسنجانی سخنان تندی ایراد نمودند، به شكلی كه روانشناسی كلام ایشان به راحتی، براین باور صحه می گذاشت كه، هیچ شخصیتی و جریانی ولو باسوابق درخشان جهادی ومبارزاتی، حق انتقاد از شیوه مدیریتی موجود را ندارند و گرنه متهم به اوصاف و كلماتی خواهند شد كه دراصل، دركارخانه هیاهوی مدعیان بصیرت، طراحی می شود ولی به نام مردم برای افكار عمومی تحمیل می گردد.

بنده وقتی چنین بزرگانی را می بینم كه، عدالت ازنگاه آنها، تنها به لج بازی باشخصیتهای بزرگی چون آیت اله.. هاشمی رفسنجانی ختم می شود، بسیار ب رسرنوشت خود كه قطره ای از مردمم و نیز برآینده حاكمیت اسلامی نگران می شوم.

اگر آیت اله.. هاشمی رفسنجانی نتواند، به آسیبهای تهدیدكننده نظام اسلامی، بپردازد و درقبال طرح سخنانی حق، این چنین درمجامع مورد فشار و آنهم با سخنانی سراسر فرافكنانه قرار گیرد، چه كسی خواهد توانست، درقبال جریان هیاهوی امروز كه ازیكطرف به حجتیه ها وصل و از طرفی با جریان انحرافی همراه خود، قصد براندازی واقعی نظام اسلامی را دارند، مبارزه نماید؟

اگر هاشمی را عضو نظام ندانیم، و باكلماتی سراسر غیرمنصفانه، تلاش نمائیم تامثل بزرگان دیگر ، هاشمی را نیز خانه نشین نمائیم، آنوقت چه كسانی توان مبارزه با مكر وحیله نقابداران سیاست باز امروز را خواهند داشت كه، علنا" درعصر غیبت با وجود قرائن، ضرورتی در اعتقاد به ولایت نمی یابند!، وعجیب تر اینكه همین منحرفین امروز، درسایه بصیرتهای این چنینی توانسته اند میدان دار شوند وروحانیت را به سخره بگیرند.

بنده درآن حدی نیستم كه، نامی از این عالم ببرم و صلاح هم نمیدانم ، ولی چرا باید تنها بعد از یكروز ازفرمایش مقام معظم رهبری ، كه فرموده بود " ماحق نداریم حتی امنیت مخالفان سیاسی خود را سلب نمائیم به شرطی كه چهارچوب نظام را قبول داشته باشند " ، درحالیكه این آسیب شناس منتقد آیت اله.. هاشمی رفسنجانی است كه شخصیت بزرگ او را هیچ كسی توان مخدوش نمودن ندارد.

وقتی رهبر انقلاب در حرم امام راحل، میفرمایند كه به بهانه انقلاب گرائی حق نداریم ، منتقدین خود را تحقیر نمائیم، تنها بخاطر اینكه مخالف دیدگاه سیاسی ماهستند" ، چطور عالمی با این درجه اعتماد نظام اسلامی، بجای طرح سخنانی برای ایجاد وحدت، دوباره آیت اله..هاشمی را هدف می گیرد.

تحلیل من این است كه، همان جریانی كه از روی لجبازی وتعصب كور، و به خاطر رنجش آیت اله..هاشمی از افرادی ب اخصایص خاص!، طرفداری كردند، تا هاشمی را به چالش كشند، به خاطر همان ادعای بصیرت فصلی خود، جریان منحرف روز را پدید آوردند، چراكه وقتی یک روحانی فقیه، توان پذیرش انتقادی حق را نداشته باشد و به فقیهی دیگر و آنهم دررسانه ها ومجامع بپردازد، نتیجه اش همین می شود كه جریانی، زایش نماید كه روحانیت راسر منشاء بدبختیها معرفی نماید.

وقتی انتخابات مجلس خبرگان در دور اخیر، درشرف انجام بود، همین دوستان درقم بافریاد وابصیرتا !، طلبه ها را وادار به شعار علیه آیت اله..هاشمی نمودند ، دوستانی كه طیفی ازآنها تنها دوسال پیش درفصل انتخابات ، بهشت را بدون وجود فردی خاص !، قبول نمی كردند.

مخلص كلام اینكه: اگر آیت اله ..هاشمی را خانه نشین نمائید، كمااینكه خیلی ازبزرگان یا از زور هیاهو ویا بخاطر مصلحتها، سكوت پیشه كردند ونتیجه این سكوت، به زایش جریانی منجر گردید كه توروز روشن ودرسایه حلقه قدرت، مكاتب سكولار ارائه نمودند ، مطمئن فردای دیگر ، جریاناتی زایش خواهندشد كه اسلام وقران راقبول ندارند ، چراكه وقتی مبارزان انقلابی واقعی ، خانه نشین شوند، فرصت طلبانی مسلط خواهند شد كه نه اخلاقی می پذیرند ونه اینكه قانون سرشان می شود.